Quinta Chave Grande.
Het weer is prachtig als we van de camping in Miranda do Douro vertrekken. Zon en blauwe lucht. We rijden met de zon in de rug. Wel zo prettig. We volgen de IC5 en dat blijkt een prima weg te zijn. Nagenoeg geen verkeer en we genieten van de vele vergezichten over een prachtig landschap. Wel moet er regelmatig geschakeld worden want de weg stijgt en daalt veelvuldig.
Na ca. 85 km gaan we de IP2 op richting Guarda. Langs deze weg zien we de enorme wijngaarden van de Douro. We nemen de afslag naar Trancoso, waar we het stuk met binnenwegen opgaan naar Casfreires. Daar gaat het na 5 km al bijna mis. In die plaats ga ik een verkeerde weg in en zie verderop een lage oude stadspoort en daar kunnen we absoluut niet door. Dus moeilijk keren, maar dat gaat en ik krijg van andere weggebruikers de ruimte en tijd om dat te doen. Vriendelijk zwaaien en knikken en met toch wat vochtige oksels de juist richting op.
Daarna verloopt het goed tot bij de camping.
We worden vriendelijk ontvangen door een goed Nederlands sprekende Portugese mevrouw.
We krijgen een drankje aangeboden en worden voorzien van allerhande nuttige informatie voor ons verblijf op de camping.
Na het inschrijven mogen we een plek uitzoeken. Het is een ruime terrassencamping en erg rustig. Er zijn op dat moment nog 5 andere passanten. Vier Nederlanders en een Engels stel.
We zoeken een mooie plek uit en installeren de zaak.
We houden rekening met de stand van de zon, de ondergrond, de afstand tot het sanitairgebouw en de plek voor het legen van het chemisch toilet, het watertappunt en de stroomaansluiting.
Later zou blijken dat we niet op alles gelet hebben. We staan namelijk onder een eikenboom en het is, ook in Portugal, herfst. Dus af en toe een tik op het dak als er een eikeltje uit de boom valt. Maar daar is goed mee te leven omdat het alleen overdag en vooral in de ochtend gebeurd. We blijven staan omdat de caravan een groot deel van de dag in de schaduw staat en wij op elk moment ergens op onze plek lekker in de zon kunnen zitten. Eigenlijk hebben we door de manier van opstellen 2 plekken in gebruik.
Wat meteen opvalt is de stilte op de camping. Je hoort vogels zingen en in de ochtend het ruisen van de wind in de bomen. Als het rond 11.00 uur flink warm geworden is valt de wind weg en hoor je verder niets. Zo stil hebben we het nog niet eerder meegemaakt.
De camping ligt op 700 meter hoogte. De nachten zijn dus frisjes.
De volgende dag doen we eerst wat inkopen in Vila Nova de Paiva, dat op 5 km afstand ligt. Na de lunch maken we een wandeling.
Bij de receptie zijn verschillende routes verkrijgbaar. We kiezen voor de "blauwe" route.
Na het nodige klim- en daalwerk komen we bij een rots langs het pad, welke door een boom gespleten lijkt te zijn.
De steen lijkt echt in 3 delen uiteen gevallen te zijn met de boom in het midden. Maar intrigerender is het kinderwandelschoentje in het midden op de steen.
Het aangegroeide mos in aanmerking genomen staat dit schoentje er al een poosje zo te zien.
Het uitzicht is goed en helder. Daardoor kunnen we de contouren van de Serra da Estrela zien, die iets ten zuidwesten van Guarda ligt.
Op enig moment hebben we kennelijk een pijl of stip gemist, want we gaan steeds meer in westelijke richting, terwijl dat noordelijk zou moeten zijn. Maar goed, we verdwalen niet zomaar en uiteindelijk komen we via onze "eigen" route weer in Casfreires en bij de camping uit.
Vlakbij de camping spotten we deze prachtige bloesem nog even.
Op donderdag 10/10 maken we een wandeling aan de andere kant van de vallei. Ook nu is het weer behoorlijk warm, maar het eerste klimmende stuk gaat tussen en onder bomen en struiken door. Tenminste enige beschutting, maar wel irritante vliegen.
Na verloop van tijd gaan we richting een klein gehucht.
De route blijft klimmen en dalen met af en toe mooie vergezichten.
Prima gelegenheid om de kuit- en bilspieren even rust te gunnen. We merken dat we nog moeten wennen aan het bergachtige terrein.
Op vrijdag 11/10 is het weer een stralende dag en we gebruiken de ochtend voor wat huishoudelijke zaken en om nog wat boodschappen doen. Na de lunch gaan we toch nog maar een wandeling maken. We kiezen voor een wandeling van 4 uur, maar we besluiten die te halveren tot 2 uur en onderweg een andere, eigen route te kiezen.
Ook nu komen we op enig moment weer door een klein gehucht. Nauwe stegen met gras tussen de stenen.
En het geheel lijkt uitgestorven, maar als we twijfelen over de route komt er net een oude vrouw aan, die ons heel vriendelijk de weg wijst.
Dergelijke plaatsjes zijn met de tijd ten dode opgeschreven.
Het tweede deel van de route is door onszelf bedacht en is mooi, maar we moeten veel klimmen. We naderen de camping alweer als we bij een villa dit bord zien staan.
Dat verwacht je daar toch niet. Mogelijk landgenoten die er vanaf willen?
Als we terugkomen beginnen we met de voorbereidingen voor ons vertrek op de volgende dag naar Nazare. De weersvoorspellingen voor het komende weekend zijn wat minder. Beide dagen is er kans op neerslag. We gaan het zien en beleven.
De camping in Casfreires was in alle opzichten een goede keuze en we hebben er een aantal fijne dagen doorgebracht. Nu weer op naar de volgende plaats.
