Monte Gordo 2.

Als je gedurende een aantal jaren regelmatig een periode op dezelfde plek verblijft ontkom je niet aan een bepaalde vorm van routine of herhaling. Dat gebeurt bij ons ook.
Als we hier zijn maken we 1 of 2 maal in die periode een wandeling van ca. 45 minuten naar een restaurantje aan het strand met de naam "Sem Espinhas". 
Een aantal jaren geleden kwamen we daar voor de eerste keer en kregen er een perfecte cappuccino geserveerd voor een aardige prijs en een prima en zeer vriendelijke bediening. Ik heb daar in een eerdere blog al eens iets over geschreven.
Dus zondagochtend 20/10 gingen we met een lekker zonnetje in de rug over het strand op weg naar onze "traktatie". Toen we een tafeltje hadden uitgezocht moesten we een poosje wachten op de bediening, terwijl er weinig andere bezoekers waren. Uiteindelijk werd de bestelling met weinig interesse opgenomen en moesten we weer een poos wachten voor het geserveerd werd. En dat was heel "andere koffie" dan we gewend waren. Datgene wat op tafel stond mocht nauwelijks de naam cappuccino hebben en was niet te vergelijken met dat wat we gewend waren. Toen bij het afrekenen bleek dat de prijs inmiddels verdubbeld was, konden we maar tot een beslissing komen. Dit was de laatste keer.

Maandag 21/10 was weer een stranddag. Na de lunch lekker zonnen en in zee. Het is opmerkelijk rustig op het strand. Het seizoen is duidelijk voorbij. Loopplanken op het strand worden verwijderd. Rieten parasols verdwijnen en ook de reddingsmiddelen worden voor de winter opgeborgen.

Dinsdag 22/10 was een prima dag voor een fikse wandeling. We rijden 57 kilometer naar Martin Longo om daar een lange wandeling te maken. 

De start is gemakkelijk. Een goed begaanbaar pad, redelijk vlak en hier en daar ommuurde stukken grond. Na ruim een halfuur begint het wat meer te klimmen en te dalen. En verderop krijgen we een paar aardige "kuitenbijters" te verwerken.

Een verscholen boerderij maar niet verlaten, want er was een prachtige en goed onderhouden moestuin bij.
Op enig moment horen we honden blaffen en denken meteen aan Beliche. Zo van "niet weer hè?" Als we een bocht omkomen zien we ze al staan bij een huisje. Een staat er buiten het hek op een soort bruggetje, maar als ik goed kijk zie ik dat hij vastzit aan een ketting.

               Dus op gemak even een foto van de blaffer gemaakt. Want bang ben ik niet 😀😂.

De route is prima gemarkeerd en de markeringen zien er vrij nieuw uit. Dat geeft altijd
vertrouwen op zo'n lange en voor ons nieuwe route. 
Het gebouwtje op de heuvel op de achtergrond trekt onze aandacht.

Dus zijn we daar naartoe gelopen en hebben binnen wat rondgekeken. Vermoedelijk een verlaten en vervallen stal of schuur. Ik vond binnen tussen allerhande rommel (o.a een totaal gedemonteerde verrekijker zonder lenzen) nog een leuk souvenir. Een klein hoefijzer. Dat gaat in de rugzak mee naar de caravan.

We komen via de "hoofdweg" het gehucht Diogo Dias binnen. We tellen er geen "2 man en een paardenkop". We zien namelijk niemand. Het lijkt er totaal uitgestorven.

                                      Een enorme eucalyptusboom.

Later naderen we Azinhal. Een kleine gemeenschap waar we doorheen lopen. Hier zien we tenminste nog een paar bewoners. Maar het zijn bijna allemaal oude of oudere mensen. Je ziet er geen kinderen of jongeren. En geen winkels etc. Wat leven wij dan luxe thuis. Of we gelukkiger zijn is natuurlijk de vraag.

               Granaatappels zo voor het grijpen.


Mijn aandacht gaat inmiddels ook uit naar de lucht rondom ons. Ik zie op drie plaatsen actieve onweersbuien met bliksem en een regengordijn, waarvan een in onze omgeving. Overigens met een prachtige regenboog, maar we hebben dan nog zeker drie kwartier te gaan. Dus toch wat zorgen.

Uiteindelijk gaan die buien langs ons heen en houden wij het droog tot we terug zijn in Martin Longo. Dan zien we dat een dikke bui over het gebied gaat waar we 20 minuten daarvoor nog gelopen hebben.

We hebben deze middag 16 km gelopen in 3.35 uur. Met een moyenne van 4,5 km/uur in heuvelachtig terrein vinden we niet gek. Een schitterende loop met een prachtige natuur en zeer afwisselend. We hebben een voldaan gevoel na deze inspanning.

Dan nog wel even 57 km terugrijden, maar dat gaat prima. Onderweg naar de camping rijden we over zeer natte wegen. Toch een beetje mazzel gehad?


Woensdag 23/10 startte met bewolking, met later wel zon maar geen strandweer. Dus deden we de schoenen maar weer aan en maakten een wandeling van 8 km. Nagenoeg vlak en niet echt boeiend, maar we genoten van de beweging. 😄

Vanaf de route kunnen we op sommige punten de kustlijn zien met hier midden op de foto de plaats Altura en een streepje zee.

We zien langs de route veel zeer oude olijfbomen

               Een oude windmolen.










Donderdag 24 en vrijdag 25/10 was het prima weer dus pakten we in de ochtend onze beweging met een strand/boswandeling en na de lunch heerlijk zonnen op het strand. 
Vrijdagavond lekker uit eten bij de dames van de Blue Parrot. Het is "Kip Piri Piri avond". En die hebben we eerder bij hen gegeten. Heerlijk.

Zaterdagochtend hebben we boodschappen gedaan en misschien wat saai, maar na de lunch weer naar het strand. 

Als we ons fruit gaan eten krijgen we weer bezoek van onze vriend de meeuw. Die was er gisteren ook al. Hij wacht geduldig tot hem wat toegeworpen wordt en schrokt dat naar binnen. En verdedigt zijn terrein en buit met veel schel gekrijs (waaraan we hem herkennen) tegen andere vliegende kapers.

Om 17.00 uur brengen we de spullen terug naar de caravan en gaan dan voor een korte wandeling terug naar het strand. We moeten toch wat doen voor ons eten. 
We stappen stevig door en lopen 5 km in 50 minuten.

                             En terwijl de schaduwen langer worden............

genieten we van de zon die langzaam naar de horizon zakt. Een mooi silhouet van een prachtige vrouw. Morgen, als de wintertijd is ingegaan, zal het op dit tijdstip al schemerig zijn.